درمان دارویی سرگیجه و عدم تعادل

سرگیجه واقعی در پی اختلال یا ضایعه سیستم دهلیزی ایجاد می گردد. در زمان تجویز دارو برای این اختلالات باید ابتدا نوع سرگیجه بیمار مشخص گردد. زمانیکه آسیب دهلیزی است و بیمار دچار سرگیجه است پزشک باید یک رویکرد درمانی را انتخاب نماید. گزینه های قدیمی که برای پزشکان وجود داشت به علائم بیمار بستگی داشت و شامل مشاهده و پیگیری بیمار تا بهبودی خودبخودی، درمان های فیزیکی و توانبخشی و درمان دارویی بوده است. امروزه درمان های دارویی و جراحی تنها در برخی موارد سرگیجه با منشاء دهلیزی مفید هستند. درمان های دارویی مورد استفاده در این اختلالات معمولا غیراختصاصی هستند و در اغلب موارد جهت تسکین علائم استفاده می شوند نه برای درمان علت آن.
به طور کلی دو دسته دارو برای درمان سرگیجه وجود دارند:
مهارکننده های عمومی دهلیزی
داروهای درمان یا پیشگیری از حملات سرگیجه ای خاص مانند منیر، میگرن وستیبولار و …
علائمی مانند تهوع و استفراغ و زمین خوردن اغلب از خود سرگیجه مشکل سازتر هستند. بسیاری از بیماران دچار اضطراب می شوند و این حالت ناتوان کننده است و می تواند توانایی بیمار را برای حرکت و جبران، محدود سازد. اگرچه هدف اصلی از تجویز دارو کاهش سرگیجه بیمار می باشد، بسیاری از داروها ممکن است توانایی مغز در جبران دهلیزی را کاهش دهند بنابراین باید فقط برای مدت کوتاهی مصرف شوند.
درمان رایج در این اختلالات، درمان اولیه ی علائم است. در مواردیکه سرگیجه در پی یک اختلال دیگر و به صورت ثانویه مانند عفونت یا مشکلات عروقی ایجاد شده باشد علت اصلی این مشکل باید در کنار سرگیجه درمان شود. از طرفی برخی داروها نیز وجود دارند که تاثیرات سمیت محیطی یا مرکزی دهلیزی ایجاد می نمایند و می توانند موجب سرگیجه شوند که برخی برگشت ناپذیر و برخی دائمی هستند.
مهارکننده های دهلیزی
داروهای زیادی می توانند به بیماران مبتلا به سرگیجه یا بیماری حرکت کمک نمایند که رایج ترین آن ها شامل بنزودیازپین ها، آنتی هیستامین ها و آنتی کولینرژیک ها هستند. این داروها مانع وقوع سرگیجه نمی شوند و معمولا شدت حملات و تهوع فرد را کاهش می دهند. استفاده مداوم از این مهارکننده ها موجب می شود که مغر توانایی درک صحیح اطلاعات ورودی دهلیزی، بینایی و حس عمقی را نداشته باشد در نتیجه مکانیسم جبران مختل خواهد شد. بنابراین این داروها تنها در فاز حاد بیماری مناسب هستند و نباید طولانی مدت مصرف شوند.
داروهای درمان اختلالات عروقی
از آنجا که مشکلات عروقی می تواند یکی از علل سرگیجه حاد باشد، درمان این اختلالات می تواند به بهبودی بیمار کمک نماید. فشار خون بالا، دیابت، چربی بالا یا دیگر بیماری های سیستمیک که جریان خون مویرگی را مختل می نمایند می تواند مشکلات عروقی ایجاد نماید.
داروهای درمان بیماری خودایمنی گوش
این بیماری معمولا همراه با افت شنوایی(علاوه بر سرگیجه) است که می تواند یک یا دوطرفه باشد. اگر وجود این بیماری در فرد تشخیص داده شود می بایست مصرف استروئیدها آغاز گردد. اگر تاریخچه بیمار مشخص نبوده و شک به وجود چنین اختلالاتی باشد میتوان از ارزیابی های آزمایشگاهی برای تایید تشخیص بهره برد.
دیگر داروها
آرام بخش هایی غیر از بنزودیازپین ها می تواند در درمان سرگیجه با اضطراب همراه آن مورد استفاده قرار گیرد. همچنین گزارشاتی از اثربخشی Ginkgobiloba، pribedi و ondansetrone دیده شده است با اینحال هنوز به صورت بالینی تایید نشده اند.