کاشت دهلیزی

سرگیجه و عدم تعادل مشکل شایعی است که بسیاری از افراد تجربه می کنند. این اختلال در اثر عوامل مختلفی که می توانند مربوط به ساختارهای گوش داخلی و یا ساختارهای مغزی باشند ایجاد شود. بخش دهلیزی گوش داخلی که انحصارا برای حفظ تعادل اختصاص یافته است اطلاعاتی را در مورد وضعیت سر فرد در محیط و همچنین شتاب خطی و زاویه ای به مغز می فرستد و از این طریق به حفظ تعادل کمک می کند.
بیماریهای مختلفی می توانند منجر به ایجاد گیجی، سرگیجه و عدم تعادل شوند. در اکثر موارد، بخصوص زمانی که ساختارهای تعادلی گوش داخلی و عصب تعادلی یک طرف آسیب دیده باشد مثل نوریت دهلیزی و منیر یکطرفه پس از انجام اقدامات درمانی مثل دارودرمانی و یا توانبخشی تعادلی، مشکل فرد پس از چند ماه کاملا رفع می گردد. اما در مورد اختلالات دو طرفه، مدت درمان طولانی تر خواهد بود و بیمار هیچگاه نمی تواند به سطح توانایی های تعادلی خود قبل از بیماری برسد. این مسئله در زمانهایی که چشم فرد بسته باشد و یا بر روی سطح نرم قرار گیرد تشدید می شود.
یکی از روشهای درمانی برای این افراد استفاده از کاشت دهلیزی است که شباهتهایی به کاشت حلزونی گوش داخلی که از سالها پیش برای افراد کم شنوا استفاده می شود دارد. کاشت دهلیزی دارای دو سنسور مینیاتوری و حساس به حرکت است که به طور پیوسته حرکات سر را کنترل می کند و از طریق عصب تعادلی به مغز ارسال می کند. یک ژیروسکوپ که حرکت سر را هنگامی که فرد به بالا، پایین و یا طرفین نگاه می کند، اندازه می گیرد و یک شتاب سنج خطی نیز حرکات فرد را در جهت های مختلف اندازه می گیرد. برخلاف کاشت حلزون که صداها از طریق عصب شنوایی به مغز می فرستد، کاشت دهلیزی اطلاعات مربوط به وضعیت فرد در محیط و حرکات وی را به عصب تعادلی منتقل می کند.
در یک مطالعه، نتایج کاشت دهلیزی در افراد مبتلا به بیماری منیر دو طرفه بررسی شد. کارایی این درمان در ابتدا خوب بود اما به مرور زمان مشکلاتی مشاهده شد. در حال حاضر تلاش می شود که از این روش درمانی در بیماریهای دیگر نیز استفاده شود و در آینده به میزان بیشتری استفاده گردد.